Al sinds mijn studie sinologie in Leiden klopt mijn hart voor de moderne Chinese kunst. De laatste paar jaar kregen Chinese kunstenaars steeds meer kans om de harten van het Nederlandse publiek te veroveren met grote exposities als die van Cai Guo-qiang in Maastricht en die van Qiu Zhijie in Eindhoven. Het moment is daar, dacht ik, dat ik een rol kan spelen in het brengen van nieuwe Chinese kunst in de huizen van het Nederlandse publiek.

Vanaf volgende week begint er een nieuw hoofdstuk in dat verhaal als ik mijn nieuwe galerie SinArts open in het hart van Den Haag. Aan de hofvijver, pal naast het torentje van premier Rutte en de klassieke meesters van het Mauritshuis. Met verfrissende kunst van een hele nieuwe generatie kunstenaars. Ik open met de fantastische tekeningen en sculpturen van Chen Xi.

Chen Xi

De wieg van Chen Xi stond in het Shanghai van 1966. Hij ging er naar de kunstacademie met in zijn klas grote namen als Ding Yi, Zhou Tiehai en Du Zhenjun. De lichting kenschetst zich door hun klemtoon op techniek. Hij raakte er in die tijd tot over zijn oren verliefd op een Oostenrijkse dame, die hij in 1993 achterna zou reizen. Eenmaal in Wenen pakte hij de kunst weer op en meldde zich aan bij de academie. Chen liet zich er onderdompelen in Europese kunsttradities die, in plaats van het technische aspect, juist vorm en inhoud vooropstelden. Langzaamaan abstraheerde het werk van Chen Xi. Of, anders gezegd, met de tijd laten de tekeningen van Chen Xi zich steeds meer sturen door zijn gevoel, intuïtie en ziel. Het resulteert in de, voor zijn werk zo herkenbare, organische vormen waar ik zo van ben gaan houden.

Het is nu bijna twee jaar geleden dat ik voor het eerst getroffen werd door Chen Xi’s werk. Ik struinde wat rond op een kunstbeurs. Het was de bovenstaande tekening die mijn blik ving. De tekening wist, bijna magnetisch, mijn blik vast te houden. Chen Xi had me. De diepte, het schaduwspel en de vormen. Het geheel lijkt haast te zweven op dat zo zorgvuldig handgeschepte rijstpapier, waarvan de lange vezels me over het werk sleurden. Hoeveel geduld en hoeveel concentratie heeft deze man moeten opbrengen om zo, streepje voor streepje, een tweedimensionale sculptuur te creëren?

Deze man moest ik spreken. Ik belde hem op. Ik moest komen, vond hij. Vanbinnen moest ik om mijzelf lachen: Hij reisde voor de liefde naar Wenen en daar ging ik dan, aangezogen door zijn magische kunst. Met het werk in mijn geheugen gegrift beeldde ik mij onderweg in wat voor een mens hij zou zijn. Het moest een overgefixeerd mens zijn die elke millimeter van de ruimte waarin hij leeft en werkt controleren moet. Daar in Wenen leerde ik maar weer eens dat een kunstwerk en zijn kunstenaar evengoed verbonden als van elkaar losgezongen zijn: Chen Xi bleek ontspannen, hartelijk met een bulderende lach. De tijd die ik met hem doorbracht schepte lucht in het werk. Opeens zag ik meer ruimte, daar waar ik eerst meer schaduw zag.

 

Chen Xi wilde mij zijn sculpturen tonen. Hijzelf noemt het geen sculpturen, maar muziekstukken. Zoals je hierboven kunt zien, dansen de spijlen van blank hout binnen de lijst. Terwijl je aandachtig kijkt willen je ogen je steeds helpen de spijlendans te begrijpen; ze laten je platheid zien in al het uitstekende en andersom en slingeren je van leegte naar robuustheid.

Hedendaagse Chinese kunst is niet meer weg te denken. Kom vooral langs en vertel me wat jij vindt van zijn werk. Wat zou het mooi zijn als hedendaagse Chinese kunst in de komende jaren naast de museale wereld nu ook de weg naar de Nederlandse huizen en kantoren weet te vinden.

 

SinArts opent haar deuren aanstaande zaterdag, 6 mei om 16:00 uur. Locatie: Korte Vijverberg 2, 2513AB Den Haag. Chen Xi zelf zal aanwezig zijn.