China heeft geen traditie van hoeden dragen in de vorm van decoratieve hoeden voor feesten. Chinezen dragen geen hoeden op Hoeden atelierhuwelijken, cocktailfeestjes, garden party’s en zelfs niet bij de paardenraces… totdat ik hier kwam in 2007.

In eerste instantie dragen Chinese vrouwen hoeden om twee redenen: allereerst om warm te blijven als het koud is, dat doen wij allemaal trouwens. Ik fiets zelfs ‘s winters door Peking met mijn knaloranje UNOX muts met een grote rood-wit-blauw pompom er bovenop! En ten tweede om de zon uit het gezicht te houden, oftewel om niet bruin te worden. Deze hoeden zijn allemaal even basaal, onbijzonder en massa-geproduceerd.

Daarnaast vinden Chinese vrouwen hun hoofden vaak te groot, gezicht te plat of lichaam niet lang genoeg voor een feestelijke hoed. En dat zijn juist de hoeden de ik maak in mijn atelier, 100% met de hand, allemaal unieke stukken, nu al zeven jaar. Ik ben het niet eens met wat die vrouwen denken. Als je het mij vraagt is er natuurlijk  een hoed voor iedereen!

Nadat ik een cursus hoedenmakerij heb gevolgd in Engeland, heb ik houten hoedenmallen gekocht, allerlei materiaal en ben ik verhuisd naar China. Ik had geen marktonderzoek gedaan en was nooit eerder in China geweest. Toch was het mijn absolute plan om, na gewerkt te hebben in het bankwezen in Europa, een hoedenbedrijf op te zetten in China. Hoedenmaken is mijn passie en de kans werd me gegeven, dus waarom niet?

PR Powerhouse

Harpers BazaarDe enige en beste omschrijving van het begin tot nu is: “I hit the ground running, and haven’t stopped since”. Laat ik maar een paar highlights noemen.

Vlak nadat ik het bedrijf begonnen was kreeg ik een klant, een Chinese vrouw van in de vijftig schat ik. Als zij naar de winkel kwam werd alles voor haar op stop gezet. Uiteindelijk heeft ze in anderhalf jaar tijd meer dat veertig hoeden gekocht. Deze hoeden kostten meer dan 300 Euro per stuk, sommigen meer dan 400 Euro. Ik realiseerde mezelf vrij vroeg dat deze vrouw onder de groep Chinezen valt die iets unieks willen hebben. Niemand anders loopt rond met één van deze veertig hoeden, elk stuk is uniek. Als het om luxe-artikelen en merken gaat kan men natuurlijk een Luis Vuitton tas kopen, maar dat is niet speciaal, niet bijzonder en niet uniek.

Na minder dan vijf maanden in Peking hadden mijn hoeden een ‘spread’ van twaalf pagina’s in Harper’s Bazaar, sindsdien zijn mijn creaties regelmatig te zien op de voorkant van Vogue, Tatler, Cosmopolitan en dergelijke tijdschriften. Als PR Powerhouse ben ik aan de slag gegaan met het promoten van mijn hoeden, puur door ze zelf overal te dragen. En dat was op veel feesten, bijvoorbeeld openingen van nieuwe luxe winkels, tentoonstellingen, galerieën, op ambassadefeesten en dergelijke. Er was wenig tot niets van een ‘economische slowdown’ te merken hier.

Al snel werd ik gevraagd om presentaties te geven over mode in China en de geschidenis van hoeden, om mijn verhaal als ondernemer, moeder en vrouw in China te vertellen, om te spreken over hoeden-etiquette en advies over hoedenmode. Daarmee kreeg ik het druk. Niet alleen in China, maar ook in de Verenigde Staten en Europa.

Het InterContinental en verdwijnende stadsbeelden

Op een dag werd ik gebeld door Hill & Knowlton om voor hun klant – waarvan zij de naam niet mochten noemen, maar wat een grote Hu Bin & Shi Yanfeihotelketen was – een collectie hoeden te ontwerpen in verband met hun ‘Sustainable Business Week’. Het idee was dat de hoeden gemaakt zouden worden uit gerecyclede producten van het hotel zoals briefpapier, slofjes, shampooflesjes, douchemutsen, tandenborstels – u begrijpt het wel. Ik werd niet al te enthousiast over dit idee en heb dat ook aangegeven. Toen de ‘pitch’ van Hill & Knowlton werd geaccepteerd, vertelden ze dat het om InterContinental Hotels & Resorts ging. Gelukkig werd het idee om hoeden te maken uit hotelkamerafval afgewezen en werd er een nieuw idee binnengebracht: er dienden acht hoeden te worden ontworpen, elk moest te maken hebben met een verdwijnend stadsbeeld uit één van de acht Chinese steden waar InterContinental een hotel of resort heeft.

Dat vereiste veel onderzoek. Ik dacht, “Ik ben een hoedenmaakster, en nu doe ik onderzoek naar verdwijnende stadsbeelden in China.” Wel interessant en anders natuurlijk, dat vind ik geweldig! Om een lang verhaal niet al te lang te maken, werd er een panda hoed gemaakt voor Chengdu, een Black-faced spoonbill op een lange tak hoed, een enorme vlinder zwaar van de Swarovski voor de wetlands in Hong Kong, een tempel met hangende rode lantarens, zelfs een brug met een voile van water dat daaronder vloeide met glanzende Swarovski kristallen erop. Er kon niet genoeg glim-glam-gloria op alle hoeden, ze moesten zo high-end mogelijk zijn.

Deze hoeden werden getoond in Shanghai’s Xin Tiandi district. Daar werd een hele catwalk gebouwd met lichten overal, het was helemaal prachtig. Ik logeerde natuurlijk in een mooie suite van het InterContinental en gaf interviews aan internationale tijdschriften en televisie. Dit promotie-evenement vol met zeer opvallende hoeden werd een groot succes met veel publiciteit.

Shanghai Catwalk

Het WWF en hoeden op een resort in Sanya

Een paar maanden later werd ik weer door Hill & Knowlton gebeld. Dit keer wilden ze nog een hoed erbij, voor een Wereld Natuurfonds (WWF) evenement in het InterContinental resort in Sanya op Hainan. Het werd een giga-blauwe-golf, volgenaaid met stukjes echt koraal, kleine visjes uit glas, zilveren zeesterren, sprankelend zeewier, zelfgemaakte krabbetjes en kreeften. Het was gigantisch, en zou gedragen worden door de jonge actrice Shi Yanfei. De eerdere acht hoeden zouden daar ook getoond worden en specifiek de panda-hoed zou gedragen worden door de bekende acteur Hu Bing.

Hu BinSinds ik me kan herinneren steunde mijn grootvader het WWF, tot na zijn dood werd zijn maandelijks bijdrage nog afgeschreven. Hij gaf mij vaak WWF spulletjes met het beroemde pandalogo dat we allemaal kennen. De meeste heb ik en koester ik nog steeds. Daarom was het voor mij persoonlijk heel bijzonder om hier aan te mogen werken. Het idee was dat de negen hoeden als groep geveild zouden worden om geld voor het WWF in te zamelen.

Niet alleen werd ik weer totaal verwend met een beeldige kamer, ik heb erg hard werkt. Veel van de eerste acht hoeden waren beschadigd door een periode van maandenlange opslag en het vervoer van Shanghai naar Sanya. Daar had men mij op voorbereid en ik had al mijn naaispullen bij me. De eerste avond was ik tot drie uur ’s nachts wakker om de hoeden weer in perfecte staat te krijgen. Daarnaast waren er een aantal pas-sessies met Shi Yanfei en Hu Bing.

Op de dag van de show droeg ik zelf een grote Witte Haai op mijn hoofd, verwikkeld in bruine voile als een net. Ik wilde eerst zijn rugvin er af knippen en in plaats daarvan bloed verven, maar dacht dat dat misschien té ver zou gaan. Het WWF is tegen haaienvinnensoep en ik eet het zelf al lang niet meer. Er werden veel fotos gemaakt van deze ‘statement piece’ hoed. Ik heb tijdens het evenement gesproken en verteld over mijn grootvader en het WWF, en de link met Nederland en Prins Bernhard. Uiteindelijk werden de negen hoeden geveild voor ¥80,000 (± €9,500) allemaal voor het WWF. Ik was zo trots!

De volgende dag zwom ik alleen in het zwembad buiten naast de zee met palmbomen er omheen, ik ben ook een paar keer van de glijbanen afgegaan. Ik vroeg me zelf even af hoe ik daar terecht was gekomen: ik was daar omdat ik hoedenmaakster ben. Dat is China.