PropRoots_1

Het is alweer een jaar geleden dat ik onze lotgevallen op dit blog gedeeld heb! We zitten – uiteraard! – nog steeds waar we zitten: in de Yunnanese, aan Myanmar grenzende prefectuur Dehong, waar ik een groot deel van de afgelopen 25 jaar heb doorgebracht en wat ik nu mijn thuis noem. En met name in het “huis” waar mijn vrouw Li Yang, ons team en ik nu zo’n 4 jaar permanent wonen: het Prop Roots Center, het Pippi Langkous-achtige bouwwerk dat de lokale Jingpo kinderen als hun tweede thuis beschouwen. Wij werken grassroots, aan de basis van de maatschappij, in een klein Jingpo dorpje ten midden van andere kleine Jingpo dorpjes op de voetheuvels van dit bergachtige gebied.

Over de achtergrond van ons project en allerlei perikelen heb ik al geschreven in eerdere artikelen op China2025.nl.

Wij lopen niet met collectebussen door Nederlandse winkelstraten. Niet alleen is onze organisatie daar te klein voor, sowieso zou openlijke financiering uit het Westen onze ondergang betekenen, omdat dat door de overheid direct zou worden geassocieerd aan verderfelijk evangelisme en spionage. En zo ondervindt ons project nog veel meer belemmeringen. Het valt mij regelmatig op dat westerlingen geen idee hebben hoe moeilijk het is om in dit land een organisatie als de onze aan de gang te houden. Nog afgezien van chronisch gebrek aan budget en geschikt personeel. Dat wij zelf inkomen, verzekeringen en oudedagsvoorziening ontberen hoort er gewoon bij.

We hebben in de afgelopen 7 jaar bepaald niet stilgezeten, en zijn over het algemeen vol vertrouwen in de toekomst van onze leerlingen en de organisatie zelf. Maar soms wordt de druk even te veel en lijkt “iedereen” tegen ons te zijn. Voor onze eigen gemoedsrust en geestelijke gezondheid is het cruciaal om rationeel te blijven, af en toe diep adem te halen en te beseffen dat al die negatieve invloeden absoluut geen eenheid vormen. Tussen de diverse overheidsbekleders en de ons hatende lagere school-docenten vindt waarschijnlijk nauwelijks communicatie plaats. Ouders/verzorgers van kind X of Y koesteren elk hun eigen misverstanden en bedenkingen, vanuit hun eigen belangen-stelsel, en bediscussiëren ons waarschijnlijk nauwelijks. Iedereen denkt het zijne/hare en er is niemand die de voldoende informatie heeft.

PropRoots_2

Summier samengevat zijn dit de sociale factoren, de vijf vingers van de Zwarte Hand die ons het leven moeilijk maakt.

1) Onbegrip van de ouders/verzorgers

Die geen idee hebben wat hun kinderen in ons centrum doen of wat dat voor belang heeft. Zelfs als hun kind duidelijk vooruit gaat beseffen ze niet dat dit door onze invloed komt. Iedereen in de lokale maatschappij is doordrongen van de gevaren van ledigheid en drugs, maar men geeft graag aan anderen de schuld of steekt de koppen in het zand. Als zoonlief aan de drugs gaat is dat gewoon het lot. Een zwak punt in onze communicatie is dat de kinderen vaak te lang bij ons blijven plakken en slecht zijn in het delen van wat ze hebben bereikt. Wij moet dus meer tijd gaan besteden aan praatjes-maken in het dorp. En de kinderen trainen om beter met hun ouders/verzorgers te communiceren, hen vaker naar huis sturen om mee te helpen in het huishouden of op het land. We pushen hen sinds kort om thuis af en toe geheel zelfstandig een maaltijd te verzorgen, van door ons gekochte boodschappen.

2) Tegenwerking van de lokale lagere school

Menig docent zaait nare roddels over ons en verbiedt de leerlingen om naar Prop Roots te komen. Men moet hierbij weten dat plattelandsdocent-zijn een uitzichtloze en slecht betaalde rotbaan is. Daarom reageert men zich het liefst af op de slachtoffers van hun ondermaatse onderwijs: de kinderen die het slechtst mee kunnen draaien in de les – én natuurlijk die rare mensen van Prop Roots, die zich hun lot wél aantrekken. Dit is een lang verhaal, te behandelen in een apart artikel!

3) Onwetendheid van overheidsbekleders

En vooral hun angst om risico’s te nemen. Hoe je te verantwoorden tegenover je superieuren als tóch blijkt dat wij spionnen of zieltjeswinners zijn?! Deze vorm van druk op ons is tegenwoordig een stuk verlicht door de openlijke steun van een uitzonderlijk hooggeplaatst persoon, een minister in het bestuur van onze provincie Yunnan, zoals in het vorige artikel al beschreven.

4) Onbegrip van de (schoon)familie

Chinese stadsmensen kijken ontzettend neer op plattelanders, en bovendien hebben de politieke campagnes van de nabije geschiedenis het vermogen tot denken en handelen in het belang van de samenleving als geheel grondig in de grond geboord. Weldoeners krijgen wel enige erkenning in de media (zoals bij ons gebeurt) en Chinese ouders vinden dat best, zolang het maar niet de eígen zoons of dochters betreft, want die moeten aan hun verplichtingen voldoen: geld verdienen in de grote stad om de ouders een kleinkind, verzorging en status te verschaffen. Natuurlijk: de sociale voorzieningen zijn nagenoeg afwezig dus geld verdienen staat op nummer één. Ondanks al haar inspanningen en gelopen risico’s is Li Yang dus een mislukkeling en een slecht mens. Lastig voor Li Yang, die het liefst én ons project zou runnen én haar ouders in de watten legt.

5) Het pinkje van deze zwarte hand is een verzameling van “overigen

Af en toe een gek die Li Yang uitscheldt, of lompe commentaren bij documentaires over ons op het Internet, zulks valt nog te negeren. Wat te denken trouwens van het welhaast voldongen feit dat onze telefoons van hogerhand afgeluisterd en onze mails meegelezen worden? Zwaardere tegenslagen ontvangen we van onze eigen leerlingen. Drie stappen vóóruit, twee stappen faliekant naar achteren… dat schijnt erbij te horen.

Laat mij af en toe maar wat mopperen. We hebben deze problemen over onszelf uitgeroepen, wij die graag zo nodig de lokale samenleving wilden veranderen. Helaas is dit een samenleving die zichzelf graag in slaap sust met oubollig vertier, negatieve roddels en een instelling van “laat maar hangen”. Maar: wie het laatst lacht, lacht het best. Onze eerste lichting jonge volwassenen gaat het verschil maken!

Hieronder een lezing van Li Yang, Engels ondertiteld. De inhoud is nog steeds heel actueel, ook al vond dit nog vóór de Study Tours naar Shanghai en Beijing plaats en waren er toen nog geen danslessen, geen street dance-team en ook geen bergbeklimming- & survival-training, zoals nu.