yabuli

Yabuli in de winter, vol Chinese skiers (-35°C)

Lees hier deel 1 en deel 2 van deze korte serie blogs over het trainen van het Heilongjiang schaatsteam.

In de eerste week van september stond ik ineens in China, iets wat ik een jaar eerder nooit had kunnen bedenken. Ineens waren veel dingen anders. Waar wij in Nederland de weg weten, iedereen kennen en in ons eigen bed konden slapen, zagen we nu ‘onze’ Chinese schaatsers in hun eigen omgeving. En dat het anders zou zijn zag ik al bij aankomst in Harbin, toen ik mijn koffer de trap naar mijn kamer opsleepte. Licht kapot, stank, hard bed, smerige badkamer. Heel anders dan bij onze verkenning in april, toen we in een luxe hotel werden gezet.

Subsidie afhankelijk van prestaties

atletiekbaan

De atletiekbaan en het krachtcentrum in Yabuli

Het schaatsen in China zit behoorlijk complex in elkaar. Het heeft voor mij zeker een paar maanden geduurd voor ik het door had. Het speelt zich af in het gebied dat bekend staat als Mantsjoerije, bestaande uit de provincies Heilongjiang, Jilin en Liaoning in het noordoosten van China. Elke provincie heeft zijn eigen provinciale team en daarnaast hebben de steden Harbin, Changchun en Shenyang hun eigen teams, die volledig los staan van de provinciale teams. Dit zijn niet geheel toevallig ook de steden waar een kunstijsbaan is. Daarnaast zijn er nog het team van het Volksbevrijdingsleger dat traint in Shenyang en een team uit de westelijke provincie Xinjiang. Dit team bestaat uit rijders van de Oeigoerse gemeenschap, de rijders hebben namen als Rehanbai Talabuhan en Alemasi Kahanbai. Dit team wordt natuurlijk wel sceptisch bekeken, maar het is mooi om te zien dat de sporters goed met elkaar omgaan. Sport verbroedert, ook in China. Het laatste en belangrijkste team is het nationale sprintteam, geleid door een Koreaanse coach. De beste sprinters zitten daar echter niet in, die hebben zich verenigd in het sprintteam van Harbin met hun eigen coach.

Alle teams worden gesubsidieerd vanuit de overheid en hebben een eigen sportcentrum. De status en de hoeveelheid subsidie hangt af van de prestaties van de teams bij belangrijke wedstrijden. De belangrijkste wedstrijden zijn de China National Winter Games, die eens in de vier jaar gehouden worden. Ook voor de schaatsers zijn dit de belangrijkste wedstrijden. Een overwinning levert naast een smak prijzengeld ook een flinke salarisverhoging en een baantje als trainer of bestuurder voor na je carrière als schaatser op. In 2016 zijn de China National Winter Games in het westelijke Ürümqi, waar al vanaf 2013 de rijders klaar worden gestoomd.

De ‘eierdoos-methode’

In Harbin heb je dus twee sportcentra: één voor de stad, waar de Harbin sports federation huist, en het ijsbaancomplex waar de

ijsbaan urumqi

IJsbaan in aanbouw in Ürümqi, zodra gereed de hoogstgelegen overdekte ijsbaan ter wereld

Heilongjiang Winter Sports Federation traint. Onder deze organisatie vallen niet alleen de teams voor shorttrack, kunstschaatsen, curling en langebaanschaatsen, maar ook de sneeuwsporten, die in het in de bergen gelegen dorp Yabuli trainen. In het sportcentrum leven ongeveer honderd sporters en werken zo’n vijftig mensen om dit mogelijk te maken. De meeste schaatsers in ons team woonden vanaf hun twaalfde in zo’n sportcentrum. Vervolgens zitten ze tot hun zestiende in het jeugdprogramma, en gaan naar school op het terrein. Daarna gaan ze naar de universiteit om het vak sport te volgen, wat er op neer komt dat ze fulltime schaatser zijn. Diploma’s en inkomsten worden behaald met goede prestaties. Hoewel de sporters in het team van de provincie zitten rijden ze voor hun thuisstad, die haar beste schaatsers naar Harbin stuurt. Veel schaatsers hebben geweldige mogelijkheden, maar toch is het niveau niet hoog. Chinezen vertelden ons in vertrouwen dat het Chinese sportsysteem de ‘eierdoos-methode’ genoemd wordt: als je uit elke doos met eieren die je tegen de muur gooit een heel ei probeert te halen, en deze hele eieren vervolgens nóg harder aan dezelfde test onderwerpt, verwachten ze uiteindelijk de sterkste vruchten over te houden. Een training overleven is echter heel wat anders dan een topprestatie op een internationaal podium leveren…

De schaatsers wonen met vier personen in kamers van ongeveer vijftien m², waar twee stapelbedden en twee kasten staan. De jongens wonen op de vierde verdieping, de meiden op de vijfde. Eten doen ze drie keer per dag in het restaurant, de groepsdouches geven twee keer per dag een half uur lang warm water. Je kunt je voorstellen dat wij ons daarover verbaasd hebben. In de Nederlandse sportwereld is steeds meer aandacht voor de algehele gezondheid van de sporter, want wat er gebeurt buiten de vier uur training per dag heeft natuurlijk een niet te onderschatten invloed op het menselijk lichaam. We kwamen er steeds meer achter dat de Chinezen het schaatsen als werk zagen. Een vrije dag werd met gejuich begroet, een training op zondag was raar, want die dag was er geen eten in het restaurant. De hele organisatie denkt zo, want een vrije dag door de week leverde ons juist de vraag op waarom we zo weinig trainden…

Trainen in een prachtig ski-dorp

op de slaapzaak

Chinese schaatsers op hun kamer, hier slapen 3-4 mensen

De eerste twee weken van september trainden wij in Yabuli. Een mooie gelegenheid voor ons om aan China te wennen temidden van de voor ons bekende schaatsers. Yabuli is een ski-dorp in opkomst. In 2009 was het het decor van de sneeuwsporten van de Winter Universiade en veel herinnert daar nog aan. Zo zijn alle locaties voorzien van een Engels, Russisch en Chinees naambordje, is er een perscentrum en zijn er faciliteiten voor skispringen, langlaufen, freestyle skiën, biatlon en natuurlijk alpine skiën. Ik keek me er de ogen uit. Naar de onvermoeibare langlaufers, die op hun rolski’s om 6 uur in de ochtend hun rondjes op het zware tartan van de atletiekbaan draaiden, naar de downhill skiërs die op skates over de steile wegen naar beneden slalomden, om vervolgens met een busje weer omhoog te gaan. Naar de snelwandelaars, die zich in Yabuli voorbereidden op de China National Summer Games, op dat moment al bezig en dagelijks live op tv vanuit Liaoning. Het meest vielen echter de freestyle skiërs op tussen alle strak gekapte en geklede atleten. Rapmuziek, lang haar, petten achterstevoren op en altijd te laat voor het eten.

Wij gingen fietsen. Over de provinciale weg twintig kilometer heen en twintig kilometer terug was het behoorlijk veilig. We liepen op de splinternieuwe atletiekbaan en deden krachttraining in de al net zo nieuwe gym. Af en toe kwam de leiding vanuit Harbin op audiëntie . Soms zagen we ze langs de atletiekbaan, soms gingen we met ze uit eten en maakten zo kennis met de extreme alcoholrituelen van de Chinese cultuur. Wij kwamen altijd weg met het excuus dat we de volgende ochtend weer een training moesten geven. De sporters genoten zichtbaar van de mooie omgeving en we trainden hard en goed. Na  twee weken waren we klaar om naar Harbin te gaan om ons tussen de andere schaatstrainers te begeven voor de voorbereiding op de wedstrijden. Hoe dit verliep vertel ik in een volgend blog.