Model Melissa, werk van Shen Wei

Alex Lebbink, sinoloog en specialist in Chinese kunst, bespreekt iedere maand relevante tentoonstellingen en andere aspecten van Chinese kunst. Deze maand een bijzondere samenwerking tussen drie galerieën.

Vorige week vrijdag opende in Groningen de tentoonstelling Ménage à Trois, een samenwerking tussen drie jonge Nederlandse galerieën. Het project brengt niet alleen drie galerieën samen, maar ook drie zeer verschillende kunstenaars. Galerie with Tsjalling is gespecialiseerd in tekeningen en toont het humorvolle werk van de Nederlandse kunstenaar Jans Muskee, QLICK Gallery brengt de mysterieuze foto’s van Joris van de Ploeg, en SinArts exposeert het werk van Shen Wei. SinArts is op dit moment de enige galerie in Nederland die zich actief bezig houdt met jonge hedendaagse Chinese kunstenaars.

De intieme foto’s van Shen passen uitstekend in het kader van deze expositie; alle drie de kunstenaars werken vanuit hun eigen techniek met het lichaam. Ze bestuderen het en beschrijven het en gebruiken het om de soms ongemakkelijke situaties om zich heen te beschrijven.

Wat maakt Chinese kunst Chinees?

Een vraag die bij veel mensen opkomt als ze naar de naakte lichamen van Shen’s werk kijken is wat dit dan precies Chinees maakt. Model Melissa heeft dan wel een Aziatisch uiterlijk, maar Alfred, Dan T, Lori, en Jerry helemaal niet. Wat maakt Shen Wei dan tot een Chinese kunstenaar?

Afgelopen weekend zat ik in een panel bij een boekpresentatie. Het ging er (weer) over waarom mensen Chinese kunst zouden moeten kopen? Wat maakt Chinese kunst zo speciaal? Ik heb geen idee.

Het lijken toch vragen uit een voltooid verleden. Bij hedendaagse Chinese kunst denken de meeste mensen toch nog steeds aan de generatie die de deuren open brak. Kunstenaars zoals Fang Lijun, Yue Minjun, Ai Weiwei en Liu Ye. Zij zijn overwegend in de eerste helft van de jaren zestig geboren en hebben nog een China meegemaakt van strubbelingen, van rode gardes en van honger. Een China waarin sociale banden, massale overheidscampagnes hun tijdsbeeld en identiteit bepaalden.

Deze jonge generatie kunstenaars, waar Shen Wei deel van uit maakt, kent in principe alleen maar stijgende welvaart, ze zijn producten van de eenkindpolitiek (al heeft Shen een zus) en hun kunst reflecteert ook een veel egocentrischer, of, iets positiever geformuleerd, ‘persoonlijker’ kijk op de wereld en de samenleving.  Los van wat Xi Dada’s retro staatsmodel beoogt, is de nieuwe generatie kunstenaars niet meer vast te pinnen aan hun roots. Ze mengen zich volop in het internationaal kunstcircuit, doen inspiratie op in Berlijn, Amsterdam en Rio de Janero, nemen deel aan tentoonstellingen in San Francisco, Taipei en Den Haag.

Model Shongor, werk van Shen Wei

Shen Wei

Shen Wei is geboren en getogen in Shanghai, hij heeft het geluk dat zijn ouders (ze zijn allebei zelf ook kunstenaar) hem steunen in zijn creatieve ontwikkeling. Hij mag naar de kunstacademie en leert daar traditionele kunstvormen, hij leert daar een traditionele esthetiek, maar hij komt ook snel zijn beperkingen tegen, en zodra hij zijn bachelor heeft gehaald verhuist hij naar Amerika.

Daar haalt hij nog een tweede bachelor en uiteindelijk zijn master. Inmiddels woont hij twaalf jaar in New York. De serie die bij Ménage à Trois wordt getoond is zijn erg persoonlijke zoektocht naar het Amerikaanse idee van vrijheid, naar seksualiteit, naar intimiteit. Vanuit zijn conservatieve jeugd reflecteert het zijn verbazing over wat mogelijk is, maar toont gelijk ook een intieme overeenkomst tussen wat hij gewend was thuis en nu ontdekt in the land of the free.

Zijn deze beelden dan Chinees? Geen idee, maar dat is ook niet belangrijk. De rust, de diepte en de intimiteit zorgen in dit geval dat het boeiend is. De jonge generatie kunstenaars is niet langer opgegroeid in een land in revolutie. Het zijn kunstenaars geboren in China, maar wonend en werkend in de wereld.

Volgende maand een verslag van de tentoonstelling van de Uli Sigg collectie in het Noord-Brabants Museum.

 

Ménage à Trois is nog in Groningen te zien tot 10 maart (galerie with Tsjalling), van 16 tot 31 maart in Den Haag (SinArts Gallery) en van 13 tot 29 april in Amsterdam (QLICK Gallery).