Schaatstrainers in opleiding

Schaatstrainers in opleiding

Het was begin 2013, ik zat op de tribune van ijsstadion Thialf in Heerenveen te kijken naar een schaatswedstrijd. Ik had net in november na zes jaar afscheid genomen van het regionale team waar ik coach was, om te gaan wonen in Amsterdam bij mijn (inmiddels) vrouw, en aan de slag te gaan als IT-manager bij Ventus. Ik werd gebeld door Johan Bennink, eigenaar van EVO skate, een producent van shorttrack schaatsen. Of ik interesse had om schaatstrainer te worden in China. Naast dat ik van verbazing bijna van mijn stoel viel, was ik gelijk enthousiast over het idee. China, één van de meest ondoordringbare sportlanden, waar volgens kennissen die er geweest waren alles mogelijk was, maar ook ver weg van huis en haard, ver van mijn sociale leven en de voor mij zo bekende ijsbanen. Na overleg met mijn naasten besloot ik ervoor te gaan en de man waarmee ik al jaren een vrij succesvol coachduo vormde, Siep Hoekstra, wilde mee.

Terugblik op een bijzondere periode

Nu in mei is het schaatsseizoen voorbij, en heb ik tijd om terug te kijken op wat er allemaal gebeurd is het afgelopen jaar. Ik zal dat doen in een aantal blogs waarin ik een inkijkje wil geven in hoe ik de Chinese sportwereld heb beleefd. Hoe het begon in een wegrestaurant nabij Heerenveen, waar we vol verwachting zaten te wachten op de Chinese delegatie, bestaande uit de leider van de provinciale sportfederatie, de directrice van het sportcentrum, de leidster van het langebaanschaatsen en de leider van de sportfaciliteiten. Wat zullen ze van ons gedacht hebben, want dit stond in geen verhouding tot de weelderige diners die zij ons in China voorschotelden. Ze zaten er zelfs een beetje verloren bij als ik er zo over nadenk. Houten stoeltjes in plaats van lederen fauteuils, een kopje koffie in plaats van bier of wijn, een bordje patat in plaats van Pekingeend. Het gesprek ging goed. Wij konden ze vertellen hoe we werkten, zij wilden weten of we voor winnaars konden zorgen op de China National Winter Games in 2016, de wedstrijd waar de budgetten voor de volgende jaren en het aanzien van de bestuurders vanaf hing. We zegden toe, onder voorwaarde dat we eerst even mochten komen kijken.

Nieuwe trainmethode, die de Chinese schaatsers uit hun normale doen haalde

Nieuwe trainingsmethode, die de Chinese schaatsers uit hun normale doen haalde

Zo stonden we op 22 april 2013 ineens in Harbin, Heilongjiang. We werden netjes opgepikt van het vliegveld door Song Yanling, onze steun en toeverlaat, de handelspartner van Johan Bennink en vooral ook degene die de Chinese schaatswereld van binnen kende. In de verkenningsweek werd door de Chinezen alles op alles gezet om het ons naar de zin te maken. We verbleven in een mooi hotel, gingen dagelijks uit eten en de sporters werkten zich voor ons uit de naad. Op papier bestond het team uit twaalf rijders, maar al snel kwam er een herziene versie met achttien namen, op de eerste training verschenen vijfentwintig sporters en na twee dagen hadden we tweeëndertig namen op papier waar we uit mochten kiezen. De rijders kwamen uit verschillende steden van de provincie en waren het eigendom van verschillende trainers, die in ons een mogelijkheid zagen om hun rijders beter te maken en zo hun kans op meer aanzien te vergroten. Ze vertrouwden ons echter niet zodanig dat ze ons uit het oog verloren, en ze verzekerden zich ervan dat hun rijder de aandacht kreeg die hij of zij verdiende.

Direct aan de slag

Elke rijder had wel een apart verhaal. Zo was er een meid die nog drie jaar wilde schaatsen om genoeg geld te verdienen om moeder te worden. Een andere jongen was net een jaar geschorst geweest omdat hij het gewaagd had zijn middelvinger op te steken richting het publiek op de ijsbaan. Weer een ander had net beide ouders verloren bij een auto ongeluk. Ja, er was bij iedere rijder wel een reden waarom hij de top nog niet bereikt had. De eerste dag werd ons al duidelijk gemaakt dat er voor de volgende dag een training gepland stond. Op onze vraag wie deze training zou geven kregen we een vage blik terug: “Jullie zijn toch de trainers?” Toen begon het ook tot mij door te dringen dat deze sporters in een soort wurggreep zitten met het schaatsen. Ze hebben geen opleiding gehad en kunnen dus niet zonder het schaatsen. Daarnaast is de schaatsfederatie van hun prestaties afhankelijk voor haar status. Deze afhankelijkheid leidt tot een constant spel van gehoorzaamheid en het vergroten van de eigen mogelijkheden in het leven.

Het ijssportcomplex in Harbin

Het ijssportcomplex in Harbin

De hele week gingen we testen en trainen met de sporters, om maar een zo goed mogelijke selectie op te stellen. Een lijst die vervolgens door de leiders beoordeeld werd en gepresenteerd naar de rijders alsof het hun eigen lijst was. Wij hadden in ieder geval een groep van zeventien sporters waar we verder mee wilden. Siep bleef in China om de training op te starten, ik ging terug naar Nederland om daar voorbereidingen te treffen.Want de zeventien uitverkorenen stond een geweldig avontuur te wachten: drie maanden training in Nederland!

Dit verhaal gaat volgende week verder in een tweede blog.