Indoor fietsen

Indoor fietstraining in Harbin

In mijn vorige blogs beschreef ik hoe ik samen met mijn collega trainer Siep Hoekstra als schaatstrainer in China terecht kwam en hoe we trainden in Nederland met zeventien Chinese talenten. Halverwege september was het tijd voor het echte werk: we gingen schaatsen in Harbin.

Vol verwachting over onze komst stonden diverse leiders klaar bij de ijsbaan om onze training te komen bekijken. Dat wij net zo vol verwachting waren over hoe onze schaatsers het ijs op zouden stappen als zij, hebben we ze maar niet verteld. Naast de leiders werden we ook met argusogen bekeken door de andere trainers. Blij waren ze niet, omdat wij hun beste schaatsers hadden ‘afgepikt’. Hun gedrag was bijzonder. Aan de ene kant begonnen ze onze trainingen te kopiëren: deden wij op een dag 10x 1 rondje hard, dan kon je er de klok op gelijk zetten dat datzelfde een dag later door een ander team gedaan werd. Voor ons een blijk van waardering voor onze trainingen, ondanks dat het kopiëren van trainingen geen zin heeft als je het totale programma niet kent. Aan de andere kant begonnen ze over ons te kletsen: Dat wij hun lieverdjes onvoldoende aandacht gaven, dat schaatsers door ons geblesseerd raakten. En toch, elke keer als je ze tegenkwam werd je begroet in hun allerbeste Engels en met de allerliefste glimlach.

Trainen in een Chinese omgeving

Dan de trainingen zelf. Elke ochtend verzamelde iedereen zich om acht uur voor de warming up van de ijstraining. In het najaar en voorjaar deden we dit buiten, zodat we warm de koude hal in konden. Toen de temperatuur zich vanaf november van zijn koudste kant liet zienwerd de gymzaal de plek om je op te warmen na een wandeling vanaf je kamer. We leerden de schaatsers om in een treintje te rijden. In Jip-en-Janneke taal: als de voorste naar links zwiert, zwiert iedereen naar links, als de voorste naar rechts zwiert, gaat iedereen naar rechts. Op deze manier kunnen mensen snel technisch beter gaan schaatsen en is het voor de zwakkeren in het team gemakkelijker om bij te blijven, zonder hun hartslag teveel de hoogte in te jagen.

luchtvervuiling in Harbin

De luchtvervuiling in Harbin

Na de ijstraining was het tijd voor lunch en in de middag volgde vaak een loop-, fiets- of krachttraining. De fietstraining moest altijd op spinning bikes in het fitnesscentrum gedaan worden, in tegenstelling tot Nederland, waar vrijwel de hele winter door buiten gefietst wordt. De eerste reden voor het binnen fietsen is de veiligheid, op straat fietsen is levensgevaarlijk. Naast de taxi’s en bussen, waarvan de bestuurders als gekken tekeer gaan, zit het wegdek vol gaten en ligt er op veel plekken een flinke ijslaag op het asfalt. De andere reden voor het binnen fietsen is de luchtkwaliteit: de lucht is te koud en te vies. De gemiddelde dagtemperatuur in december ligt rond de -15°C en de luchtkwaliteit is door de vele kolencentrales een aanslag op het lichaam. Iedereen kijkt dagelijks naar de Air Quality Index om te kijken of een mondkapje voor die dag voldoende is, of dat er andere maatregelen nodig zijn. De index geeft op een goede dag de melding “Unhealthy” en op een slechte dag “Hazardous” als oordeel over de kwaliteit. Dat dit een slechte invloed heeft op de lichamelijke conditie van een sporter mag duidelijk zijn, maar niemand is bij machte om er een oplossing voor te vinden.

Verzoek van een Chinese trainer

De leiders toonden een nauwe betrokkenheid bij de training. Vrijwel elke dag kwamen ze met zijn vieren naar de ijsbaan om de training te observeren een sigaretje te roken, terwijl ze tegen het niet-roken bordje aanleunden. Of ik daar iets van mocht zeggen? “Not if you want to keep your job”.

Eén keer werd ik tijdens een training aangesproken door meneer Chao. Onze beste rijder had tijdens zijn reis rond de wereld langs de diverse wereldbekers van de trainers die mee waren een rare technische fout in zijn techniek laten sluipen. Zijn linker schaats gleed niet mooi rechtdoor, maar maakte een krassend geluid op het ijs. Om dit te verhelpen besloten we om individueel met hem aan de gang te gaan. We deden oefeningen die je in Nederland met de kleinste pupilletjes doet die hun schaatsen recht neer moeten leren zetten, je kunt immers het beste bij het begin beginnen. Na een uurtje intensief oefenen riep meneer Chao ons bij zich. Hij raadde ons aan om wat extra met deze rijder te gaan trainen, hij had namelijk opgemerkt dat er iets mis was met zijn techniek. Hij sloot af met de woorden dat hij er alle vertrouwen in had dat wij dit “door hem gesignaleerde” probleem op konden lossen, zodat zijn rijder een goede indruk achter kon laten op de Oympische Spelen.

Lees Pieter Willems’ eerdere blogs over zijn periode als trainer voor het Heilongjiang schaatsteam hier (1), hier (2) en hier (3). Dit verhaal gaat volgende week verder in een vijfde blog.