De acht geadopteerden uit Hunan, met links She Yu Xia, She Ru Yue en She Yu Yi

Vandaag vertellen drie geadopteerden uit Hunan, die op zoek zijn naar hun biologische familie, hun verhaal aan China2025.nl. Hoe ervaren zij het om als geadopteerde op te groeien, en hoe gaan zij met de zoektocht naar hun familie in China om?

In 2004 kwamen er 800 Chinese adoptiekinderen naar Nederland, waarmee een maximum werd bereikt. Daarna daalde het aantal Chinese adopties, onder andere door de versoepeling van het Chinese éénkindbeleid en het stijgend aantal binnenlandse adopties binnen China, tot 100 in 2016.

Omdat Chinese ouders traditioneel de voorkeur gaven aan een zoon boven een dochter, werden in de jaren negentig pasgeboren meisjes vaak te vondeling gelegd. Adoptieouders gingen er dan ook van uit dat het nagenoeg onmogelijk was de biologische ouders terug te vinden. In 2006 slaagde het Nederlandse adoptiemeisje Eline er echter in haar Chinese ouders terug via het televisieprogramma Spoorloos. Sindsdien gingen meer en meer adoptiegezinnen op zoek naar de biologische familie van hun kinderen. Uit die zoektochten kwam naar boven dat Chinese families niet altijd vrijwillig hun kinderen afstonden: het Chinese ‘family planning’ bureau haalde kinderen, soms met geweld, weg bij hun ouders als geboortequota gehaald moesten worden. Verschillende provincies, waaronder Hunan, kwamen daarbij in opspraak. Vaak weten de Chinese gezinnen niet dat hun kinderen geadopteerd werden, laat staan door buitenlandse families.

Op zoek naar afkomst in China

Geadopteerden kunnen het er erg moeilijk mee hebben niet te weten waarom ze niet in hun geboorteland konden blijven. Er zijn tal van onzekerheden: exacte leeftijd, geboorteplaats, medische achtergrond, het al dan niet hebben van biologische broers en zussen… Nu de geadopteerden uit China volwassen worden, gaan steeds meer van hen op zoek gaan naar die informatie. In het verleden was dat best lastig: Chinese instanties waren niet bereid mee te werken. Door de opkomst van sociale media in China zijn echter steeds meer Chinezen bereid te helpen. Exacte cijfers zijn niet bekend, maar intussen hebben toch al tientallen geadopteerden hun familie teruggevonden.

Dat is ook wat acht meisjes uit het Hengshan-tehuis uit de provincie Hunan voor ogen hebben. Ze werden geadopteerd door Nederlandse en Belgische gezinnen en hebben onderling altijd contact gehouden. Ze maakten samen een website en een korte video, die ze in China hebben verspreid. Een nationale krant wijdde een paginagroot artikel aan hun zoektocht. Ze hopen dat veel geboorteouders zich zullen melden en dat er via DNA-onderzoek uiteindelijk een match komt. Daarvoor werken ze samen met DNAConnect.org, een vrijwilligersorganisatie die dankzij giften DNA-materiaal verzamelt van geadopteerden en geboortefamilies. Hoe groter de databank wordt, hoe meer kans dat ouders en kinderen of ook broers en zussen elkaar terugvinden.

She Yu Yi: “Ik tekende een huilende mama”

She Yu Yi

“Toen ik vijf jaar was tekende ik een huilende mama, ze huilde omdat ze haar baby kwijt was. Toen ik zes jaar was schreef met de hulp van mama een brief aan mijn China-mama:

Hoe is je naam mama?
Hoe ziet jouw huis eruit?
Ik kan lezen en schrijven!
Hoe schrijf je Chinees?
Hoe maken ze die zachte Chinese stof?

Toen ik acht jaar was zag ik voor het eerst mijn land terug, China. Ik vond het mooi. Toen ik elf jaar was hing ik in China flyers op om mijn mama te zoeken. Nu ben ik dertien jaar. Ik ben gelukkig. Maar, China-mama, ik wil je heel graag leren kennen en ontmoeten. Lijken we op elkaar? Ik houd niet van sporten, en jij? Ik ben dol op koken, en jij? Mijn grote angst is dat je er misschien niet meer bent…

China is een mooi land. Ik houd van de Chinese muur, van de mooie landschappen in Guilin en Hunan. Ik houd van het lekkere eten en de grote ronde tafels waaraan je met velen samen eet. Ik heb er een leuke vriendin leren kennen, die twee keer met ons meereisde en ons hielp om eten te bestellen en de juiste bus of trein te nemen.

Tijdens mijn eerste reis in 2012 ontmoette ik mijn pleegmoeder in het kindertehuis, en ook tijdens de tweede reis in 2015 zag ik haar terug op de plek waar ik gevonden werd. Ik vond het fijn om in China rond te reizen. Op sommige plekken hadden ze vijvers vol goudvissen, die vond ik zo mooi. Als we bij mensen op bezoek gingen dan kochten we eerst fruit op de markt om mee te nemen. En dan werden meloenen en ander fruit opengesneden en gedeeld.

Tijdens het flyeren in Hengshan (in 2015) kwamen veel mensen rond ons staan om vragen te stellen. Ze toonden interesse. En toen ik voor de tweede keer het kindertehuis bezocht hingen er veel foto’s van mij, van tijdens mijn eerste bezoek in 2012. Dat was leuk.”

She Ru Yue: “Het zou bijzonder zijn om mijn Chinese ouders te ontmoeten”

She Ru Yue

“Mijn Chinese naam is She Ru Yue. In China woonde ik in Hengshan, in de provincie Hunan. Ik ben veertien jaar en ik woon al dertien jaar in Nederland. In Nederland heet ik Yue-Anne. Ik wil graag weten wie mijn Chinese ouders zijn. Ook zou ik graag weten of ik nog Chinese broers en zussen heb, en of het goed met ze gaat.

Ik vind het erg fijn in Nederland en ik wil ook graag in Nederland blijven wonen, bij mijn Nederlandse ouders waar ik veel van houd. Wel zou ik, als ik weet wie mijn Chinese ouders zijn, bij ze op bezoek willen gaan om ze beter te leren kennen.

Ik ben al vaak terug geweest in China. Ook ben ik al vijf keer terug geweest in het tehuis waar ik heb gewoond. In de zomer van 2018 gaan we weer op vakantie naar China. Ik vind het een leuk vakantieland, omdat je er bijvoorbeeld lekker kan winkelen: de winkelcentra zijn heel groot en het is er binnen lekker koel. Het eten in China vind ik dan weer niet zo heel erg lekker, ik houd meer van groentensoep en Hollandse hutspot. Gelukkig heb ik op Chinese les geleerd hoe McDonalds in het Chinees heet, dus dat is alvast handig.

Verder vind ik het leuk om onze Chinese vrienden in Shenzhen en Hengyang weer te ontmoeten, met hen maken we altijd leuke uitstapjes. Het zou wel heel bijzonder zijn als ik volgend jaar ook mijn Chinese ouders kan ontmoeten.”

She Yu Xia: “Wat is er makkelijker dan de waarheid vertellen?”

She Yu Xia

“Ik heet Yu Xia, dat is de naam die ik kreeg in China. Het betekent: rode wolken. Alle kinderen uit het Hengshan-tehuis kregen de familienaam ‘She’ (gemeenschap), zo zijn we allemaal een beetje familie.

Ik werd geadopteerd in 2005, toen ik zes maanden oud was. In 2014 gingen we op bezoek naar het tehuis. Ik heb toen veel vragen gesteld aan de directrice: Waar ben ik gevonden? Heeft iemand gezien wie me daar heeft gelegd? Hoe kan ik mijn familie vinden?

Helaas kwamen er geen antwoorden. Mijn mama zei dat de mensen die de antwoorden hebben, deze niet durven te geven. Ze zijn bang dat hun bazen dat niet goed vinden. Omdat het echte verhaal misschien anders is dan wat vroeger aan mijn ouders is verteld. Dat ik misschien niet gevonden ben, maar weggehaald bij mijn Chinese familie. Dat ze dus eigenlijk iets verzonnen hebben. Ik begrijp dat niet zo goed. Wat is er nu makkelijker dan de waarheid vertellen?

China is een leuk land om op vakantie te gaan, maar ik voel me toch meer thuis in België. Hier mag je zeggen wat je denkt, daar houd ik van. Toch blijf ik nieuwsgierig naar de waarheid: waarom kon of mocht mijn Chinese familie mij niet houden? Wat is er gebeurd? Dat is alles wat ik wil weten.”

Met dank aan Terry Weytens (moeder van She Yu Xia) voor het schrijven van de introductie.

Klik hier voor een artikel met drie verhalen van andere Nederlandse geadopteerden uit China.